Een konijn in de koplampen. Vastgenageld aan de weg, starend naar het naderende onheil.
Zo voelde ik me toen. In 2006. Zo voelde ik me vrijwel mijn hele leven, tot zover. Tot nu.

De titel van dit blog voelt niet meer als passend. Niet meer passend bij mij.
Het konijn wat jarenlang als boegbeeld diende verdween al eerder uit beeld. Er kwamen categorienamen als 'Little Rabbit' en 'Rabbit in business'. Misschien wel de belangrijkste: 'Rabbit counting blessings'.
Dat is wat ik tegenwoordig doe. Mijn zegeningen tellen – en dat gaat niet op twee handen en twee voeten. Heel hard genieten van de kleine dingen en de dingen die wij (als gezin) groot maken. Die mij groot maken. Hardop dromen en de dag kaal plukken.

Tijd voor voortzetting elders, van dit blog, onder een andere titel.
Excuses voor de eventueel veroorzaakte administratieve overlast. Ik beloof dxc3xa1xc3xa1r heel lang te blijven zitten.

Circus Weick, mensen. Komt dat zien!

A rabbit staring in the headlights of an approaching car. Glued to the pavement. Scared to death for all that was coming.
That's how I felt, back in the days of a long dark 2006, when I started this blog.
The name of my blog doesn't fit me anymore. This rabbit is now jumping out in the field. Counting her blessings – and both my hands and feet aren't enough while making the addition sum.

I'm moving. You can find me here. Starting today.

Met de familie in een kringetje zitten op een verjaardag: dat kennen we nu wel.
Dit jaar gooien we het over een andere boeg. De Lammetjesdag van de schaapskooi te Ermelo valt dicht op Marnix' verjaardag: de ideale locatie om – met momenteel vier kleine kinderen in de familie – een feestje te beginnen.

Daarna zaten we bij zijn ouders thuis. Zalige zelfgemaakte taarten te nuttigen. Cadeautjes uit te pakken. In een kringetje. Want dat kan altijd nog.

We changed the Dutch habit of celebrating birthdays with all the family members forming a circle, sitting in the living room. Or: at least we did for once.
Marnix will be turning 31 coming Tuesday. We celebrated his birthday amongst 243 lambs – and their mothers – in a sheep pen. Afterwards, we formed a circle in his parents' living room and ate his delicious homemade cakes.

Ik schaam me soms voor wat ik ons hol in sleep. Een dertigjarige koopt een knuffel. Doe normaal.
Het is al erg genoeg dat mijn knuffel van vroeger bij ons in bed ligt.

Schoorvoetend smokkelde ik Ree naar binnen. 's Avonds laat. Het was al donker.
Het hielp enorm dat ik tegen Marnix kon zeggen dat hij ab-so-luut nxc3xadet in 'die tas' mocht kijken – want daar zat zijn verjaardagscadeau in. Oningepakt. Dat was ook echt zo. Onder andere.
Ree zat nog een week in de tas. Onuitgepakt. Onder het bed verstopt.

Toen haalde ik in een dappere bui het beest tevoorschijn. Zette het op de aan het bed vastgeschroefde plank die doet alsof hij mijn nachtkastje is.
Marnix kwam uren later naar bed. Druk zitten werken aan zijn afstudeerproject.
'Ik heb een nieuw vriendje.', mompelde ik slaapdronken en niet goed bij mijn hoofd.
'Hij zit daar.', wees ik vaag. Marnix boog zich over mijn buik heen om het te kunnen zien.
'Oh. Die is best leuk.'

Vanochtend opende ik een spleetje van mijn ogen. Zag Marnix gedoucht en aangekleed vertrekken naar zijn werk. Met Ree onder zijn arm!
'Ho!', bracht ik uit. 'Waar gaat dat beest heen?!'
'Naar een betere plek. Hij komt hier niet goed tot zijn recht.'

Nu staat Ree pontificaal blikken te vangen op de wandkast in de woonkamer.

(Ree is van vilt. Ik kocht 'm bij Hadaya in Amersfoort. Zo ongeveer mijn favoriete winkel. Vanwege de koopwaar en vanwege de mensen die de winkel runnen.)

It felt so silly, to buy a cuddly toy when you are 30 years old… But I simply couldn't leave the deer sitting there, in the shop. At first it was resting on my bedside table – till Marnix took it downstairs to give it (quote) 'a proper place in our living room, where it can be seen.' (end of quote).
You wouldn't expect that coming from a 30 year old man, would you?

Waar Ockers haar (en dat van mij) mag groeien en groeien liep Marnix al een tijd met andere plannen rond.
Snode plannen waar een kinky kapster in voorkwam.

Ik hield van zijn lange haar, het woelen erdoor. Van de staart onder de pet.
Maar hier houd ik tot mijn verbazing zo mogelijk nog meer van.

Ocker's hair is growing and growing, so is mine. But Marnix had other plans with his hair.
I loved his long hair, and I loved to mess with it. Still I like his new hairdo even better.

Fijn. De misselijkheid, de neerslachtigheid, de alles lamleggende vermoeidheid… zijn weg. Gepasseerd.
Maar ze maakten plaats voor iets anders.

Mijn banden, spieren, alles wat zich in het heupgebied begeeft doet zeer. Zeurt. Of verstijft waardoor ik krom en met verbeten gezicht door het huis sjok – tot ik mezelf door me als een slangenmens in vreemde bochten te wringen weer rechtopstaand krijg. Fijn.

Advies van de verloskundige luidt: niet meer tillen en zo min mogelijk traplopen. Ik keek naar Ocker op mijn schoot.

27 weken zwanger.
 
The sickness, tiredness and melancholic moods seem to have left my building. Their space was filled shortly after they left with aching muscles around my hips.
The midwife advises me to reduce the number of times I walk the stairs and lift heavy things. I looked at Ocker who was sitting on my lap and knew this was an impossible thing to accomplish.
27 weeks pregnant.

Project van Marnix: een jaar lang, iedere week een videoblog, een filmpje. Lengte: 1 minuut.

De Weekminuten worden in HD geplaatst: bekijk ze gerust op groot scherm.

Voor een overzicht van xc3xa1lle minuten: klik hier.

In the first hour of this year, Marnix pushed the start-button of his project.
One videoblog/short film per week. Each film lasts exactly one minute.
Want to see them all? Visit our website: click here. And pick your number.
The minutes will also be posted on my blog. Weekly.
They are uploaded in HD, so please do watch them full screen.

Of: Waar je een klein jong al niet blij mee kunt maken. (speeltunnel van de Ikea).
Gillend van het lachen stiert hij er doorheen. Zijn haar statisch.

Tunnel vision. Or: How to make a little boy happy. (play tunnel from Ikea).

Mum is a hilly country. And the cars go Brrrrrmmmm, brrrmmmm.

'Eej?'
Je ziet je romper van gisteren liggen (bij het omkleden uitgetrokken).
'Ja, die moet in de was.', zeg ik – meer in mezelf dan tegen jou.

Als ik terugkom uit de badkamer (vieze luier weggegooid), zie ik jou bij de wasmachine staan: je stopt de romper in de trommel.

- Uit mijn schetsboek. -

Ocker saw his dirty baby suit laying around on the floor. 'Eej?', he asked, pointing at it.
'Yes, that's food for the washing machine.', I replied – more to myself than to him.
When I came walking back from the bathroom, I saw Ocker standing in front of the washing machine. He was putting the suit into the wash-drum.
(Abstract from my sketch book).

Als kind van een jaar of zeven zat ik er al op. Vier donkerblauwe leren stoelen met wielen om de eettafel, ontwerper: Gerard van den Berg, model: Chaplin. De stoelen kwamen om andere eet- en woontafels heen te staan, verhuisden mee. Tot mijn ouders ze cadeau deden aan ons.

Nu hebben wij een picknicktafel staan om van te eten. Twee van de stoelen zitten nog altijd heerlijk en staan achter het gezamenlijke, lange bureau.
De andere twee lagen stof te verzamelen. Eerst onder ons bed (het bed is nooit meer van de arbohoogte voor verloskundigen naar beneden gedaald). Later op de zolder van de antikraakwoning van een vriend – wij konden de ruimte wel beter gebruiken.
De antikraakwoning moest leeg worden opgeleverd, wij kregen een bulk babyspullen en de Chaplins terug in huis.
Telefoontje naar mijn ouders: 'Willen jullie ze…'

Zo kwamen twee Chaplins met sentimentele waarde maar wegens gruwelijk ruimtegebrek op marktplaats te staan. In de eerste minuut na plaatsing meldde zich al een handelaar.
'Piet hier. Ik geef er honderd voor.' Dat voelde niet goed.

De stoelen zijn opgehaald door een echtpaar die thuis al een bonte kudde (diverse kleuren) heeft staan: ook oudjes. Met gebruikssporen. Liefhebbers. Wat ik graag wilde. Iemand die over de armleuning aait.

Nu de ellendige in-de-wegstaanders verkocht zijn, houd ik nog meer van de blijvende twee stoelen.
Door het bedrag wat we ervoor kregen is het Leuke Dingen Doen voor deze zomer veiliggesteld.

My parents bought four dark blue chairs when I was about seven years old. Designer: Gerard van den Berg. Design: Chaplin. We used these chairs to sit around the dining table, for ages. Eventually, my parents gave the foursome to us. But since we are now eating from a picknick table, two of the chairs were annoyingly present. We use two of them behind our desk, the other ones were gathering dust in their storeroom. When I asked my parents if they wanted them back, they said we could try to sell them. So two Chaplins with a cover of sentimental feelings were put for sale on an online fleemarket. Within a minute I got response from a reseller – but that's not what I wanted.
This week the chairs were picked up by a couple who simply adore them. Much better. We've made some people happy, we've got our space back… and a lot of money to do Nice Things with in return!